Mevrouw van der Wiel 40 jaar voor de klas

Dinsdag 14 februari 2017 -

Mevrouw van der Wiel 40 jaar voor de klas.

Andel is een beetje mijn schooltje!”

Onlangs vierde mevrouw van der Wiel haar 40 jarig jubileum in het onderwijs.  In 1977 begon ze op een LEAO-MAVO in Barendrecht. Een grote school waar veel op poten gezet moest worden. Veel leerlingen uit Rotterdam en het was hard werken. In 1984 kwam Lijn naar Andel: “Andel is een beetje mijn schooltje!” Op het Prinsentuin, toen nog de Christelijke Agrarische School en in de volksmond “De landbouwschool” ging de actieve lerares even een flinke stap terug in de tijd voor haar gevoel.

Werk aan de winkel!

Mevrouw van der Wiel is iemand die graag actief is, veranderingen aanbrengt. Maar steeds: het moet duidelijk zijn! In de beginperiode was Lijn echt overal inzetbaar. “Ik heb godsdienst, muziek, dans drama gegeven. Wiskunde was mijn hoofdvak!” Met een glimlach: “En natuurlijk de zorg voor het dierenverblijf! Ik had eigenlijk graag boer geworden, dus dat was precies in mijn straatje.” Een van de hoogtepunten vond ze het straattheater in het hele dorp Andel. Geweldig hoe de leerlingen daar plezier aan beleefden. “Veel was nieuw in die tijd en was voor mij ideaal om daar iets mee te doen. “ En de collega’s weten het:  Niets is Lijn teveel als het op organiseren aankomt. Via de muziek in Nieuwendijk regelde trommels en leerde de leerlingen veel over slagwerk. “Al gauw werd ik verbannen naar het dorpshuis vanwege de herrie! Maar de les ging door! “ Ze kijkt er met plezier op terug.

Kerstvieringen.

Van huis uit speelt religie een belangrijke rol in haar leven. De manier waarop de school daarmee omging veranderde ook sterk in die jaren. Van een traditionele kerkdienst tot een heuse talkshow en toneelstuk in de kerk. Lijn regisseerde en het kwam goed. Met de inzet van het hele team, maar vooral de leerlingen! Ze vond het fijn dat ook de kerkgemeenschap in Andel er positief op reageerde.

Moeder van de school.

Lijn is zorgzaam, dat weet de school en dat weten de leerlingen maar al te goed. “Leerlingen zijn echt niet zoveel veranderd. De ouders wel. Je mist toch wel het persoonlijke contact in deze computer maatschappij. Je moet de dialoog met de leerling aangaan. En dat is in Andel juist zo fijn! Dan weet je wat er met zo’n kind aan de hand is.”  Dan lachend: “Elke dag gebeurt er wel iets leuks. Soms moet ik daar in mezelf wel om lachen.  Ik ben trots op mijn school. “ Lijn geeft nu vooral wiskundelessen in het vierde leerjaar en voorlopig gaat ze nog wel een paar jaartjes verder.  Veel leerlingen en oud-leerlingen en collega’s zien Lijn een beetje als de moeder van de school. “En dan zoals mijn eigen moeder. Helder duidelijk en weten waar je aan toe bent!”

In haar eigen versierde lokaal geeft Lijn haar wiskundelessen. Met een digiboard. De tijd van het krijtje is voorgoed voorbij. De vierdejaars vinden het prachtig om van haar les te krijgen. Een vakvrouw in hart en nieren. Het is pauze. Snel worden de koekjes bij de koffie klaargezet in de docentenkamer. Dat hoort er bij. Toch weer een beetje moeder voor haar collega’s.